serbest yazış saati.

güzellikler var çirkinlikler var.
her birimiz bir yol tutturmuş gidiyoruz.
27 yaşındayım fakat yaşlandığımı hissediyorum. çok geç kaldığımı her şeye hem de. bir yandan da hiç yaşlanmayacam gibi de hissediyorum. daha dün 20 yaşıma yeni basmıştım çünkü. ne ara geçmiş olabilirdi ki bu kadar zaman. bence bana yalan söylüyor kimlik kartım. (öyle olsa keşke)

yaş muhabbeti hep sikko gelmiştir bana. henüz 22 yaşımda filanken çok güzel bir kadınla birlikteydim o sıralar 30 yaşında ve başından kötü bir evlilik geçmiş amiyane tabirle hayatın sillesini yemiş bir kadındı kendisi.

çok sevmiş etkilenmiştik birbirimizden, hatta bir tatilde tanışmıştık ve benım yanımda "sevgilim" vardı.

sevgılımden cok onunla konusmak hoşuma gıdıvermişti ve konuşmuş sevmıstık birbirimizi. sonra ben harbi çocukluk yapmıştım da olmamıştı yurutememıstık, kı o yaşımdakı halım karşıma gelse 2 sağlam sılle tokat atardım siktir gıt amcık derdım kendıme.

neyse. onun bi tespiti şuydu benle ılgılı. 5 yıl sonra tadından yenmez bır adam olacaksın. dediği yaşlara geldım. çözemedıgım pek çok sey var ama başlangıç sevıyesınde de olsa bi çok şeyı hallettım hayatımda.

tadım nasıldır bılmem ama şarap gıbıyımdır sanırım. ya da jager daha uygun. ilk vuruşta şurup gıbı sonra yakıcı bır etkı ve damarlara kadar ınen sıcaklık.

serbest çağrışımla yazdım bunları. neydı ne degıldı bakmadım.
dedıgım gıbı guzellıkler var çirkinlikler var.

şimdi size bir güzellik yapayım

deneme 1

sahipsiz umutlarım sıkıntılı hayatımda çoğu zaman beni ümitlendiren bir yol olagelmiştir.

müziklerim mesela, beni küçük fakat çok uzak ve sadece benim bildiğim bir dünyaya götürür.

düşünmenin tehlikelerinden /risklerinden kurtulmak istediğim zamanlar oldu ama şunu farkettim ki bu risklerle ancak yine düşünerek başadebilirim.

bunu sağlayabileceğim yegane alan da müziklerimle ve bazen bir miktar uçucu maddeyle girebildiğim o küçük dünyammış. bildim.

hayat bu işte..
bazen bazı zamanlar gelir ve sen kendini kendinden daha şaşırtıcı derecede kendine yakın bulursun.
sen, sen olursun,
kendine en yakın olduğun andır bu, bi nevi çıplaklık hissi.
kendini banyoda çıplak olarak hatırladığın en eski anını düşün. hatırlayabildiğin en eski an. işte o andır senın kendini ilk kez tanıdığın an.
öyleyim şuan.

bir anda hayatımdan birsürü kişi çıktı, hiçbişey yapmamışken hem de, kendiliğinden.

ama o kadar kendimim ki şuan, anlıyorum.

bir nevi şuur parlaması geçiriyorum.

tekamül felsefesi ve yazmak ilişkisi

ve bir gün anlatmaktan vazgeçersek, vazgeçirilirsek yahut onulmaz bir boşlukta bulacaz kendimizi..
sonra yazabilmek için başa sarmak gerekecek her şeyi..
hep başa saracaz kendimizi, ta ki tekamülümüzü tamamlayana kadar.

büyümek üzerine

sevdiklerimizi kaybetme korkusu büyütüyor bizi. annemizi babamızı kardeşimizi sevdiğimizi, çocuğumuzu.
bu büyümeler mümtaz'ın büyümeleri mi dersin? (tanpınar'a selam)

çok huzur

şekil değiştiriyoruz muhterem, şeklimiz çok değişiyor.. içimize en özümüze doğru sarmal bir değişim..
yalnızken insan, mutlu, huzurlu, cenneti yaşayabilir olmuşuz.
sıkıntı şu; biriyle pay edemedikten sonra cenneti, gerçekten var sayılır mı ki...

afiyetle

kendimi yokluyorum, acaba çok güzel olduğu için mi seni unutamadım ya da bu kadar etki ettin bana.

the smiths

parfume filmini bilirsiniz, sonu muhteşem biter. bilen bendeki MOZ hayranlığını da bilir, mütemadiyen dinlerim yalnızlık anlarımda.. yalnız aşağıdaki görüntüyü yeni gördüm ve aklıma direkt parfüme filmi geldi. çok iyi ya fhdgsjfga
mutluluktan öldü dersiniz.

yalnızlık diyorum dostum, iliklerinde hissetmek.. bundan kaçabildiğin nadir anlar işte tam da burası.. bikaç müzik dinlemek sağlam bikaç film izlemek ve belki bunlardan bahsedebileceğin bir mecra bulmak..

biliyorum beni duyuyorsun, beni görüyor ve biliyorsun.. bu beni yalnızlıktan uzaklaştırıyor.

hadi dokun o zaman.

içinde deli yazma isteği olan hüss
bunları yazarken kulağında şu olan hüss,
geçmişin yolculuklarını anımsayan,
yeni yolculukların gelmesinden ümitsiz
ilham anlarını kaybetmiş hüss
uzun zaman olmuş.


doğum yapıldı, çocuğu olan hüss
dokun hadi korkma, ne yaptın kelimelerini, ne yaptın kendine...